محمدرضا يزدانپناه
آقای احمدینژاد پیش از سفر به نیویورک آمریکا و حضور در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در جمع خبرنگاران از «محدودیتهای موجود برای مردم آمریکا» ابراز تأسف کرد و خبر از آن داد که وی در سخنرانی خود در این اجلاس، اشتیاق مردم آن کشور در خصوص شنیدن سخنانی نو را به نمایندگی از کشور ایران برطرف میسازد.
باید اذعان کرد که نگرانی رئیس جمهور درباره به خطر افتادن آزادیهای مردم آمریکا (البته اگر این ادعا صحت داشته باشد)، واقعا در خور تقدیر و قابل احترام است. اما بد نیست تا آقای احمدینژاد برای یک بار هم که شده کلاه خود را قاضی کنند و این پرسش را در نزد خود پاسخ گوید که «آیا آزادیها و محدودیتهای احتمالی مردم آمریکا اساسا قابل مقایسه با محدودیتهایی است که در ایران علیه آزادیهای مدنی مردم وجود دارد و خوشبختانه در این اواخر و به یمن دولت نهم دیگر کمتر کسی هم یافت میشود که آنها را کتمان کند؟»
کاری به تعطیلی پشت سرهم روزنامهها، توقیف و فیلترینگ سایتهای خبری (که این روزها با توقیف «بازتاب» حتی دامان خودیها را نیز گرفته است)، نقض حقوق اقلیتهای دینی و قومی در کشور، برخوردهای خشن و گسترده با فعالان حقوق بشر و زنان، بگیر و ببندهای خیابانی به بهانه مبارزه با بدحجابی و رفتار خشن با جوانان این مرز و بوم، محروم کردن دانشجویان منتقد از فعالیتهای سیاسی و حتی حق ادامه تحصیل و موارد بسیار دیگری مانند اینها که هر روز اخبار متعدد و جدیدی از آنها به گوش میرسد، نداریم.
اما بد نیست فارغ از تمام این مسائل که البته لازم و واجب است که در جای خود بدانها نیز پرداخته شود، یک سوال را از شخص رئیس جمهور مطرح کنیم.
آقای احمدینژاد! آیا واقعا این رسم انصاف است که به عنوان شخصی که عنوان رئیسجمهور کشوری به نام ایران را در مجمع عمومی سازمان ملل متحد یدک میکشید، چشم بر تمام این موارد ببندید و به جایش خود را منجی مردم آمریکا از ظلم و ستم معرفی کنید؟!
البته شاید مفاهیمی مانند حقوق بشر و مشتقات آن از جمله حقوق زنان و قومیتها و نیز آزادی و دموکراسی آنقدر برای شما گنگ و غریبه باشند که نتوان توجهتان را به آنها جلب کرد. اما حال که به آمریکا سفر کردهاید تا مردم این کشور را متوجه ظلمی که دولتشان بر آنها روا می سازد کنید، پیشنهادی برایتان دارم تا ضمن آنکه میزان صداقت شما در پایبندی به آزادی و مخالفت با محدودیتهای ملت آمریکا روشن شود، مشخص شود که این حقوق و آزادیهای مردم کدام کشور است که توسط دولتشان پایمال میشود؟
آقای احمدینژاد!
شما اکنون به کشوری سفر کردهاید که نزدیک به پنج سال است جوانانش درگیر جنگی گسترده در هزاران کیلومتر دورتر از کشور خود هستند اما در تمام مدت این پنج سال، مردم آن کشور توانستهاند آزادانه و به راحتی با راهاندازی صدها راهپیمایی و تظاهرات که گاه تعداد شرکتکنندگان در آنها به چند میلیون نفر میرسید، اعتراضات خود را نه تنها به گوش دولتمردان خود که به گوش تمام جهانیان برسانند و البته صدا و سیمای ما نیز در پخش تصاویر این اعتراضات به عنوان نمونهای از نقض حقوق بشر و آزادی در آمریکا! هرگز کم نگذاشتهاست.
بنابراین، برای اینکه بتوانید ثابت کنید که تنها نگران محدودیتهای مردم آمریکا نیستند و از آزادیهای مردم خود نیز دفاع میکنید، ترتیبی دهید تا پس از بازگشت از اجلاس سازمان ملل، مخالفان و منتقدان شما بتوانند بدون آنکه از عواقب کار خود نگرانی به دل راه بدهند، آزادانه اقدام به راهاندازی یک راهپیمایی آرام علیه سیاستهای شما و دولتتان کنند و تضمین دهید که امنیت کامل سازماندهندگان این راهپیمایی را چه در حین آن و چه «پس از آن» تأمین میکنید.
البته راه دیگری هم هست. شما میتوانید این کار را نکنید اما در عوض به صراحت اعلام کنید که خود را تنها منجی مردم آمریکا و دیگر ملتهای مظلوم جهان میدانید نه منجی مردم ایران!
